Keep safe ne? Kayseri’nin Soğuk Sabahlarında İçimde Kalan Bir Cümle
Bir mesajla başlayan sessizlik
Kayseri’de sabahlar her zaman sert gelir. Özellikle kışın, pencere kenarında biriken buğuya bakarken içimin de aynı şekilde ağırlaştığını hissederim. O gün de öyle bir sabahtı. Elimde telefon, yatağın kenarında oturmuş, ekrana uzun uzun bakıyordum.
Mesaj kısa bir cümleydi: “Keep safe.”
Ne bir açıklama vardı ne de başka bir şey. Sadece bu iki kelime. O an anlam vermeye çalıştım. İngilizceydi ama basit görünüyordu. Yine de içimde tuhaf bir boşluk açtı. Sanki biri kapıyı kapatıp gitmiş ama anahtarı içeride unutmuş gibi.
“Keep safe ne?” diye kendi kendime söyledim. Yüksek sesle. O an odada yankılanan sesim bile yabancıydı bana.
Bu cümle, hayatımda ilk defa bu kadar ağır hissettirmişti.
Bir veda mıydı, yoksa bir umut mu?
Mesajı atan kişi eski bir arkadaşımdı. Üniversiteden sonra yollarımız ayrılmış, o başka bir ülkeye gitmişti. Arada sırada yazışırdık ama artık konuşmalarımız kısa, kopuk ve yüzeyseldi.
“Keep safe.”
Bu cümleyi defalarca okudum. Sanki her tekrarında farklı bir anlam çıkacakmış gibi.
Kendime sordum: Bu bir veda mıydı? Yoksa hâlâ önemsendiğimin küçük bir işareti mi?
O gün içimde garip bir hayal kırıklığı vardı. Çünkü bazen insanlar en basit cümlelerle en büyük uzaklıkları kurar. Ve ben bunu ilk kez o sabah fark ettim.
Kayseri’nin sokaklarında yürürken aklımdaki cümle
Evden çıktım. Soğuk yüzüme çarptı. Ellerim cebimde, kulaklarımda müzik yoktu. Sadece kendi düşüncelerim vardı.
“Keep safe ne?” diye yine düşündüm.
Otobüs durağında beklerken insanlar birbirine bakmadan duruyordu. Herkes kendi hayatının içinde kaybolmuş gibiydi. Ben ise tek bir cümlenin içinde sıkışmıştım.
Bir yandan da gülüyordum içimden. Ne kadar basit bir şeydi aslında. Belki de sadece “kendine iyi bak” demekti. Ama bazı cümleler vardır, çevirisi kolay olsa bile hissi zor geçer.
O gün bunu daha iyi anladım.
İnsan bazen en çok eksik cümlelere takılır
Beni asıl yaralayan şey mesajın kendisi değildi. Eksikliğiydi. Uzun zamandır konuşmadığımız birinin, bir anda böyle kısa bir cümle bırakıp gitmesiydi.
İçimde bir yer, hâlâ eski halimizi hatırlıyordu. Gece geç saatlere kadar konuştuğumuz günleri, aynı hayalleri kurduğumuz zamanları…
Şimdi ise sadece “Keep safe.”
Bu kadar.
Bir kafede otururken geçmişe dönüş
Şehir merkezindeki küçük bir kafeye girdim. Cam kenarına oturdum. Dışarıda kar taneleri hafif hafif düşüyordu. Ellerimi ısıtırken telefon hâlâ masadaydı.
Mesaj orada duruyordu.
Bir an gözlerimi kapattım.
Onu ilk tanıdığım günü hatırladım. Üniversite kantininde tesadüfen aynı masaya oturmuştuk. Çok konuşmamıştık o gün ama gülüşü aklımda kalmıştı.
Sonra zaman geçti. Arkadaşlık büyüdü. Derinleşti. Sonra bir gün o gitti.
Ve şimdi geriye sadece iki kelime kalmıştı.
“Keep safe.”
O an içimde garip bir umut belirdi. Belki de hâlâ bir bağ vardı. Belki de tamamen kopmamıştık. Ama hemen ardından başka bir duygu geldi: hayal kırıklığı.
Çünkü bazı bağlar, tek taraflı taşınamaz.
Gözlerimin dolduğunu kimse fark etmedi
Kafede insanlar kendi hayatlarında kaybolmuştu. Kimse benim içimdeki fırtınayı bilmiyordu. Belki de en zor olan buydu: dışarıdan sıradan görünmek.
Telefonu cebime koydum. Ama mesaj zihnimden çıkmadı.
“Keep safe ne?” artık sadece bir soru değildi. Bir yankıydı.
Gece ve içimde büyüyen sessizlik
Akşam olduğunda eve döndüm. Odam karanlıktı. Sadece sokak lambasının ışığı perdeyi hafifçe aydınlatıyordu.
Yatağa uzandım.
Tavanı izlerken düşüncelerim ağırlaştı.
İnsan bazen bir cümleye bu kadar takılıyorsa, aslında o cümleye değil, o cümlenin temsil ettiği şeye takılıyordur.
Ben de öyleydim.
Eksikliğe.
Yarım kalmışlığa.
Ve vedasız gidişlere.
“Keep safe ne?” diye tekrar fısıldadım.
Bu kez cevap vermedim kendime.
Geçmişle bugünün arasında sıkışmak
Telefonu elime aldım. Mesaja tekrar baktım. Yazmak istedim ama yazamadım.
Ne yazılırdı ki?
“Sen de”?
“İyi ol”?
Yoksa hiçbir şey mi?
Bazen hiçbir cevap, yanlış bir cevaptan daha doğru olur.
O gece bunu hissettim.
Ertesi gün: aynı şehir, farklı ben
Sabah uyandığımda hiçbir şey değişmemişti. Ama ben değişmiştim.
Dışarı çıktım. Aynı sokaklar, aynı insanlar… Ama içimde farklı bir ağırlık vardı.
“Keep safe ne?” artık sadece bir çeviri sorusu değildi.
Bir duygunun adı olmuştu.
Kayseri’nin soğuğu bu kez farklı hissettirdi. Daha derin, daha sessiz.
Kendime verdiğim cevap
Otobüste giderken camdan dışarı baktım. Ve sonunda kendi cevabımı verdim.
Belki de “keep safe”, birinin seni hâlâ önemsediğini söylemenin en uzak yoluydu.
Belki de insanlar bazen yakında duramaz ama uzaktan iyi dilek gönderir.
Bu düşünce içimi hem ısıttı hem de üzdü.
Çünkü uzaklık, her zaman yokluk demek değildir. Ama varlık gibi de hissettirmez.
İçimde kapanmayan defter
Ben günlük tutarım. Çoğu şeyi yazıya dökerim. Ama o gün yazdığım şeyler bile eksikti.
Defterin sayfasına sadece şunu yazdım:
“Keep safe.”
Altına hiçbir şey eklemedim.
Çünkü bazı cümleler açıklanmaz. Sadece taşınır.
Hayatın küçük ama ağır cümleleri
İnsan büyüdükçe şunu anlıyor: en basit sözler en karmaşık duyguları yaratabiliyor.
Bir “merhaba” bile bazen bir başlangıç değil, bir özlemin devamı olabiliyor.
“Keep safe” ise bende bir kapanış gibi durdu. Ama hangi kapının kapandığını hâlâ bilmiyorum.
Sonra öğrendiğim şey
Günler geçti. Mesaj aynı kaldı.
Ama içimdeki anlamı değişti.
Artık o cümleyi okuduğumda sadece bir vedayı değil, aynı zamanda bir iyi dileği de görüyorum.
Eksik, ama kötü değil.
Uzak, ama yok değil.
Ve belki de en önemlisi: insani.
Kayseri’de bir sabah daha
Şunları da İnceleyin: Kediler için barınak var mı ?
Bir sabah daha geldi. Aynı şehir, aynı soğuk.
Ama artık “Keep safe ne?” sorusu içimde eskisi kadar acıtmıyor.
Çünkü bazı soruların cevabı zamanla değişmez, sadece insan değişir.
Ben de değiştim.
Daha sessiz, daha anlayışlı, biraz daha kırılmış ama tamamen dağılmamış bir hâl.
Ve şimdi o iki kelimeyi düşündüğümde, içimden sadece tek bir şey geçiyor:
Belki de herkes, elinden geldiği kadarını söylüyordur.
Ve bazen bu, yeterlidir.