:contentReference[oaicite:0]{index=0}’den Bir Yolculuk: İçimde Büyüyen Askerlik Merakı
Benzer Konular: Karamsarın zıttı nedir ?
Bugünkü makalemizde “Askerliğin en büyük rütbesi nedir” ile ilgili dikkat edilmesi gereken noktaları inceliyoruz.
Kayseri’nin soğuk sabahları var ya… İnsan daha uyanmadan yüzüne çarpan o sert rüzgâr, sanki günün nasıl geçeceğini daha en baştan fısıldar. Ben 25 yaşındayım ve burada, dar sokakların arasında büyüdüm. Çoğu zaman defterime yazıyorum; içimde birikenleri, kimseye söyleyemediklerimi, geceleri uykumdan uyandıran düşünceleri…
Askerlik konusuysa uzun zamandır zihnimin bir köşesinde dönüp duruyor. Sadece bir görev gibi değil, bir kimlik meselesi gibi. Erkekliğin, dayanıklılığın, hatta insanın kendini keşfetmesinin bir yolu gibi…
Ve en çok da şu soru takılıp kalıyor aklımda: Askerliğin en büyük rütbesi nedir?
Bu sorunun cevabı basit gibi görünse de, içimde açtığı boşluk hiç basit değil.
Kışla Kapısından İçeri İlk Adım
Bir gün, birkaç ay önce, bir arkadaşımın yanına ziyarete gittim. Askerliğini yapıyordu. Kışlanın kapısından içeri girdiğimde hissettiğim şey hâlâ aklımda. Disiplinin sessizliği var orada… Her şey ölçülü, her şey düzenli.
Askerleri izledim. Kimi hızlı adımlarla koşuyor, kimi nöbet değiştiriyordu. Hepsinin yüzünde aynı ifade vardı: yorgunlukla karışık bir kabulleniş.
O an düşündüm: Bu düzenin içinde herkesin bir yeri var. Herkes bir rütbe taşıyor. Ama o rütbe sadece omuzda duran bir işaret değil; insanın içindeki bir ağırlık gibi.
Bir çavuşun sesi yankılandı uzaktan. Sertti ama kötü değildi. Disiplin vardı içinde. O an ilk kez gerçekten merak ettim: Bu sistemin en tepesinde kim var? En yukarıda ne var?
“En Büyük Rütbe” Sorusu İlk Kez Gerçekten Aklıma Düşüyor
Akşam oldu. Kantinde otururken bir askerle sohbet ettim. Yaşı benden büyüktü. Yorgun gözleri vardı ama konuşurken sesi sakindi.
Dayanamadım, sordum:
“Abi… Askerliğin en büyük rütbesi nedir?”
Gülümsedi. Böyle sorulara alışkın insanların gülümsemesi olur ya… Ne küçümseyici ne de öğretici, sadece bilen birinin gülümsemesi.
“En tepede mareşal vardır,” dedi. “Ama öyle herkesin ulaşabileceği bir şey değildir. Tarihte çok az kişiye verilmiştir.”
O an içimde bir şey değişti.
Mareşal…
Kelime bile ağırdı. Sanki sadece bir rütbe değil de bir tarih yükü taşıyordu.
Ama asıl garip olan, bunun “en büyük rütbe” olması değil, ona rağmen çoğu insanın o seviyeye hiç yaklaşamayacak olmasıydı.
Kendimi küçük hissettim. Ama kötü bir küçüklük değil… daha çok düşünmeye iten bir küçüklük.
Gece, Defter ve İçimdeki Soru
O gece Kayseri’ye dönünce defterimi açtım. Ellerim biraz üşüyordu. Sobanın sesi odada hafif hafif çıtırdıyordu.
Şunu yazdığımı hatırlıyorum:
“İnsan en üst rütbeye ulaşmak için mi yaşar, yoksa kendi içinde bir rütbe mi taşır?”
Sonra durdum. Dışarı baktım. Sokak lambasının altında düşen kar taneleri vardı. Her biri farklı bir yöne gidiyordu ama hepsi aynı gökten düşüyordu.
Belki de rütbe dediğimiz şey, sadece yukarı çıkmak değil. Belki de insanın kendi içindeki yerini bulmasıydı.
Ama yine de içimde bir boşluk vardı. Çünkü “mareşal” kelimesi, zihnimde bir zirve gibi durmaya devam ediyordu.
Komutanın Cümlesi ve İçimdeki Kırılma
Bir başka gün, tekrar kışlaya gittim. Bu sefer daha farklı hissettim. Sanki ortam bana daha yabancıydı ama aynı zamanda daha tanıdıktı.
Bir komutanla kısa bir konuşma fırsatım oldu. Sert görünüyordu ama gözleri yorgundu.
Sordum yine aynı soruyu, belki de cevabı anlamak için değil, hissetmek için:
“Askerliğin en büyük rütbesi nedir?”
Durdu. Bir an etrafa baktı. Sonra yavaşça konuştu:
“Rütbeler önemli… ama en büyüğü insanın kendi iç disiplini.”
Bu cümle basit gibi görünüyordu ama içimde bir yere çarptı.
O an fark ettim ki ben aslında sadece bir unvanın peşinde değildim. İçimdeki eksikliği bir isimle doldurmaya çalışıyordum.
Ama yine de mareşal kelimesi zihnimde yankılanmaya devam etti.
Rütbelerin Ötesinde Bir Yorgunluk
Günler geçtikçe bu düşünce bende yer etti. Sokakta yürürken bile askerleri düşünüyordum. Omuzlarındaki işaretleri, yürüyüşlerindeki sertliği…
Bir gün Kayseri’nin merkezinde yürürken bir asker grubuna denk geldim. Sessizce yürüyordular. İnsanlar onları izliyordu ama kimse konuşmuyordu.
O an içimden garip bir his geçti. Hem gurur hem hüzün.
Çünkü rütbe ne olursa olsun, hepsinin içinde bir insan vardı. Yorulan, özleyen, bazen korkan insanlar…
Ve belki de en büyük rütbe, bütün bunlara rağmen ayakta kalabilmekti.
İçimde Büyüyen Gerçek
Defterime daha sık yazmaya başladım. Artık sadece rütbeleri değil, insanların yüzlerini de yazıyordum. Bir çavuşun sabırlı bakışını, bir erin suskunluğunu, bir komutanın yorgun ama dik duruşunu…
Hepsi birer hikâyeydi.
Ve ben şunu fark ettim: “Askerliğin en büyük rütbesi nedir?” sorusu aslında tek bir cevabı olan bir soru değildi.
Mareşal en üst rütbe olabilir. Ama hayatın içinde herkesin taşıdığı başka bir rütbe daha vardı: dayanma rütbesi, sabır rütbesi, vazgeçmeme rütbesi…
Bunu düşündükçe içimdeki hayal kırıklığı biraz azalıyor, yerine garip bir huzur geliyordu.
Sonunda Anlamaya Başlamak
Bir akşam yine Kayseri sokaklarında yürürken kar hafif hafif yağıyordu. Ellerim cebimdeydi. Soğuk yüzüme vuruyordu ama bu kez rahatsız etmiyordu.
Kendi kendime düşündüm:
Belki de en büyük rütbe, en yükseğe çıkmak değil… en zor anda bile kendini kaybetmemekti.
Mareşal kelimesi artık zihnimde bir hedef değil, sadece bir bilgi gibi duruyordu. Asıl önemli olan, her gün kendi içimde verdiğim mücadeleydi.
Ve o mücadele, kimsenin görmediği bir rütbeydi.
Ama en gerçek olan da oydu.
Bu içeriğimizle “Askerliğin en büyük rütbesi nedir” hakkında kapsamlı bir bakış açısı sunmaya çalıştık. Tymedya okurlarına sevgilerle!